POLARNEGO - Takie tam gadanie

Jako policjant i pantoflarz (dla tych, którzy jeszcze o tym nie wiedzą), Polarny zasiadł za pozwoleniem Koleżanki Małżonki (siedzącej na saksach) do napisania kolejnej nudnej notki zakończonej myślą  z geesowskiego kalendarza. Długo się wcześniej zastanawiał czy przypadkiem nie odkurzyć swojej starej pały krawężnika i dla odmienienia swojej szarej nudnej egzystencji nie spuścić nią wpierdol KM-ce, ale stwierdził, że to niczego nie zmieni, bo i tak nadal zostanie starym zahukanym pantoflarzem, tyle, że z wyrokiem za pobicie. Rzecz to nieopłacalna, więc na kolanach wybłagał Koleżankę Małżonkę, by go na chwilę wypuściła z kuchni i pozwoliła napisać kolejne kilkadziesiąt zdań. Siedząc tym razem w kiblu, jedynym zacisznym miejscu zamykanym na zapadkę, trzymając laptopa na kolanach i z przestrachem zaglądając co chwila w szybkę kiblowych drzwi, Polarny zaczął pisać kolejną notkę.

O czym tu pisać, gdy przestrach przewraca trzewia doprowadzając prawie do omdlenia, a ściany malutkiego kibla przyprawiają o klaustrofobię? Może o jedzeniu - temacie najmniej związanym z muszlą ustępową, chociaż gdyby się temu przyjrzeć bliżej to jednak nie tak bardzo odległym.

Pytanie do czytelników, i żeby nie było to obu płci: Czy zdarza się Wam, że czasami, gdy siedzicie w czasie jedzenia macie ochotę wstać i dać współbiesiadnikowi w mordę? Zastanawiacie się za pewne za co? Ano za to, jak je!!

Polarny, jako Dźwiedź i zwierze mało cywilizowane, któremu Koleżanka Małżonka w przypływie dobrego serca czasami zarzuci jakiś ochłap do miski Suka Marki Bokser, o który trzeba stoczyć ciężką walkę z własnym psem, bywa mimo wszystko czasami w jakichś restauracjach. Oczywiście bywa raz na miesiącu albo i rzadziej, i to dopiero, gdy uda mu się nazbierać coś z reklam zamieszczanych na blogu. Jednak nie zawsze spożywa zupę chmielową w jakimś tajnym pubie, wśród ochlapusów i obszczymurków, między którymi czuje się nie tylko kimś ważnym, ale nawet bogiem. Polarny czasami odmówi sobie chrzczonego piwa i uzbiera sobie wtedy na pizzę, wówczas udaje się w bardziej cywilizowane miejsce, by poczuć smak wolności wyrywając się spod domowego matriarchatu.

Restauracje - miejsce uważane nie tylko za publiczne, ale również za cywilizowane, jest ciekawym poligonem doświadczalnym dla tępogłowego Dźwiedzia, który pod wpływem spaczenia zawodowego nawet kupę robie w kostkę i pod linijkę.

Dźwiedź, jak to Dźwiedź, pizzę wpierdala łapami, kurczaka również, nawet frytki żre paluchami świnia jedna, ale jednego przy tym nie robi – nie mlaska, nie oblizuje sztućców (to raczej normalne, bo ich nie używa) i nie pierdzi (no chyba, że uważa, że to jest w dobrym tonie, wpisując się wówczas w całokształt zachowań innych). Jednak nie wszyscy współbiesiadnicy w tych kulturalnych lokalach zachowują się równie powściągliwie jak Dźwiedź.

Nawet za bardzo nie rozglądając się wokół siebie Polarny jest skazany na różnorodne bodźce zewnętrzne generowane przez współpożeraczy gotowego żarcia. Mlaskanie i siorbanie Polarnego dobija. Czasami ma nieodpartą chęć podniesienia swojej włochatej dupy z zydelka ustawionego gdzieś w rogu sali, gdzie Polarny się chowa przed sąsiadkami Koleżanki Małżonki, i podejścia do Mlaskacza i przyjebania mu w łeb talerzem, z którego właśnie wyjada resztki. Jednak hamuje swoje atawistyczne odruchy wiedząc, że to i tak niczego nie zmieni, bo kto policjantem się urodził, mądrym na pewno nie umrze. Jednak przerażające jest, jak ludzie mało przywiązują wagi do tego jak jedzą.

W domu mogą robić co chcą. Mlaskać, siorbać, wylizywać talerze, ale w miejscu publicznym mogliby sobie tego zaoszczędzić, a przynajmniej zaoszczędzić tej wątpliwej przyjemności innym. Niestety restauracje, puby czy inne jadłodajnie nie są jedynym miejscem, gdzie jesteśmy skazani na niewybredny sposób konsumpcji.

O ile Polarny oszczędza się w restauracji i nie leje w mordę za mlaskanie, o tyle w biurze nie ma żadnych skrupułów. Polarny nie wstydzi się zwrócić uwagi koledze czy koleżance, że żrą jak świnia. Jaki jest tego efekt? Czasami taki, że staje się upierdliwym idiotą, ale ma święty spokój i przyjemność zjedzenia, bez zbędnych bodźców zewnętrznych. Czy warto zwracać innym uwagę? Warto, bo przechodzenie nad wszystkim do porządku dziennego, jest niczym innym jak przyklaskiwanie temu, co się widzi.

WNIOSEK: NIE NARAŻAĆ SIĘ, TO DZIŚ NAJMODNIEJSZY STYL BYCIA.